Masha

‘'Barcelona makes me feel that I'm living in a fairytale''

Ik hou van reizen. Dat is een van de redenen waarvoor ik Oekraïne heb verlaten. In mijn land is het namelijk erg moeilijk om een visum te krijgen en laat dat nou net het gene zijn wat je nodig hebt om ’s werelds grenzen te passeren. Ik wou dus ergens wonen waar reizen toegankelijker zou zijn, twijfelde tussen Nederland, Canada en Spanje. Uiteindelijk heb ik voor Barcelona gekozen om het weer, de kunst en de architectuur.

Naast deze reden waren er, waar ik vandaan kom een aantal dingen die mij niet zo aanspraken. Zo is het daar normaal om rond je twintigste te trouwen, vanuit principe. Ik wilde bij een persoon zijn omdat ik bij diegene wou zijn, niet omdat dat de norm was. Daarbij is de sfeer er op dit moment ook niet optimaal dankzij Putin die legers zet op verschillende delen van Ukraïne.

Het was toen ik op een nacht, na een avondje stappen thuis kwam dat ik las dat er honderden mensen waren vermoord omdat zij protesteerden. Putin werkte samen met de regering en aangezien protesteren tegen de regering illegaal is begonnen ze te schieten. Ik twijfelde geen moment en belde mijn beste vriend op, tranen vloeiden over mijn wangen toen ik zijn stem hoorde. Er waren jongeren van twaalf jaar vermoord, alleen maar omdat zij het niet eens waren met hoe het er op dit moment aan toe ging, om hun eigen mening. Ik ben bang dat als Putin meerdere legers gaat inzetten en denk dat als hij het westen van Oekraïne bezet er oorlog komt aangezien dit deel van het land heel veel produceert. Zowel mijn broer als beste vriend hebben dan ook een wapen op zak, voor het geval dat.

Soms kan ik me schuldig voelen voor dat ik hier in een sprookje leef en niet, samen met hen de lijdensweg beloop. Maar een ander deel van mij voelt ook dat ik mag genieten van het leven als kunstenares in Barcelona. Deze stad pusht je om iets te ondernemen, om te blijven bewegen, zowel lichamelijk als geestelijk. Dit is enorm voedend voor mijn creativiteit. Daarbij kent de stad vele plekken waar ik even weg kan dromen, vergeten hoe het er in Ukraïne aan toe gaat. Zo de zee, de bergen en schattige dorpjes buiten Barcelona.

Wat de toekomst betreft weet ik het nog niet. Ik voel me niet erg gevleid om terug te gaan naar Ukraïne maar mocht er echt oorlog uitbreken ga ik wel. Het voelt niet goed om op te gaan in de schoonheid van de zee terwijl mijn familie strijd. Maar voor nu ga ik door met schilderen, mooie dingen creëren en hoop ik dat iedereen de creativiteit in zichzelf vind. Zichzelf daarbij de vraag stelt ‘’Wat als de wereld zoals wij die kennen wegvalt? Wat zou ik dan graag zien?’’ Vervolgens het antwoord daarop deelt. Want samen schilderen wij het wereldbeeld.    

 

 

 

 

 

Posted in <a href="https://laurapool.info/category/uncategorized/" rel="category tag">Uncategorized</a>