Evia

‘’I wanna pop bubbles of peace’’

Het leven op aarde ontwikkelt zich. Wij helpen daar aan mee. Want omdat ook wij mensen een expressie van het leven zijn, zit het in de aard van ons beestje dat ook wij ons willen blijven ontwikkelen. Soms gaat dat op een revolutionaire manier: Een abrupt proces dat veelal samen gaat met geweld. Maar door de jaren heen lijken wij ‘’aarde bewoners’’ ons steeds meer te realiseren dat er ook een andere vorm van ontwikkeling mogelijk is: Om te vertrouwen op de evolutie, welke het leven volgens een geleidelijke verandering op alle levensgebieden transformeert.

Opgegroeid in Israël heb ik zelf beide kanten van de munt gezien. Zo ervaarde ik de zachtheid van evolutie toen ik het Joodse geloof waarmee ik groot gebracht was, in twijfel trok: Ik deed er niet abrupt afstand van maar gaf mezelf een aantal jaren de tijd om mijn overtuigingen met betrekking tot dit geloof te her overwegen en er voor mijzelf een nieuwe vorm aan te geven. Een groot contrast met de andere kant welke de afbeelding laat zien van het leger waar ik drie jaar lang in gediend heb. Toen deze periode erop zat, zag ik in dat mijn vrijheid me ontnomen was, terwijl ik streed voor de vrijheid van mijn land.

Na deze periode gaf ik mijzelf deze vrijheid dan ook cadeau: Ik verliet Israël en ging op reis. Nieuwsgierig naar religie en cultuur ging ik naar India, Nepal en Egypte. Het werd een spirituele zoektocht waarbinnen ik me sneller ontwikkelde dan gezond voor me was: Ik bleef maar graven naar de donkere delen in mijn ziel om deze maar zo snel mogelijk te kunnen helen. Wat ik in dat moment niet zag, was dat ik mezelf geweld aandeed door sneller te willen dan het leven. Het heeft me veel zware dagen gebracht. Jammer vind ik achteraf. Want het moment dat ik deze geforceerde zoektocht opgaf, merkte ik dat zich in mijn leven automatisch situaties voordeden die mij op een passende manier uitdaagden om een levensles te leren. Ik ervaarde dat ik mijzelf ook op een wat minder harde manier kon helen. Het enige wat ik hoefde te doen, was afwachten op hetgeen het moment mij zou geven en om daar dan op een voor mijzelf overstijgende manier op te reageren.


Ik denk dat het toepassen van de revolutionaire manier op jouw ontwikkeling ego gedreven is: We willen onszelf helen omdat we dan ‘’compleet’’ zijn en we willen onszelf sneller ontwikkelen dan een ander. Maar wanneer we beseffen hoe lang het leven al bestaat en hoe groot het leven is, kunnen we zien hoe nietig onze individuele persoon is in dit geheel. Sneller te zijn dan een ander geeft me vanuit dit perspectief juist gevoelens van eenzaamheid. Het voelt veel natuurlijker als collectief het transformatieproces te dragen: Samen stap voor stap een nieuwe richting in te slaan en rust en vrede te ervaren binnen het moment. Omdat we het leven toch nooit in kunnen halen.

Als ik naar de onrust in Israël kijk, word ik daar bij vlagen moedeloos van. Het land heeft nog een lange weg naar vrede te gaan. Toch als ik inzoom, word ik blij van de stappen die al zijn gemaakt. Ook ik verlang ernaar kleine bubbels van vrede te laten ontpoppen. Dit in de vorm van kunstworkshops waar Arabische en Joodse mensen bijeen kunnen komen om naast het maken van kunst samen te genieten van traditionele muziek en de Arabische en Israëlische keuken. Kunst is altijd al mijn ‘’medicijn’’ geweest en inmiddels weet ik dat de creatieve expressie die jouzelf heelt ook de potentie heeft een ander te helen.



Posted in <a href="https://laurapool.info/category/uncategorized/" rel="category tag">Uncategorized</a>