Eric

‘’Vindt de liefdesbron in jezelf en deel hem dan met een ander’’

Ik heb een lange tijd veel voor anderen gedaan, kreeg er ook veel voor terug. Zo ontving ik na afloop van de rondleidingen die ik gaf applaus; een vorm van waardering die ik mijzelf niet gaf. Ook in mijn vrije tijd waren het de dingen van buitenaf, die mij de liefde gaven: Theater, film en etentjes met vrienden. Ik nam dat voor lief. Tot er een moment kwam dat ik mezelf voorbij rende en stil kwam te staan. In die stilstand was ik veel op mezelf en zag ik in hoe afhankelijk ik van deze dingen was. Ik ging op zoek naar de liefdesbron binnen in mijzelf om de liefde, los van al dat andere in mijzelf te kunnen ervaren:
Het begin van een gedachten strijd.

Toen ik jong was had ik nog niet zoveel gedachten, deed ik de dingen intuïtief en oordeelde ik niet. Maar toen ik volwassen werd en belezen was, had ik het gevoel dat ik alle kennis ter beschikking had om een ‘’gelukkig leven te kunnen leiden’’. Toch ervaarde ik gevoelens van onvrede. Maar ik moest beter weten, vond ik. Daarmee veroordeelde ik mijzelf en als reactie daarop sprak een stem in mijn hoofd dat ik de liefde niet waardig was. Het is die welbekende stem van je gedachten die ook zegt dat het goed voor je zou zijn om te mediteren maar die het je tegelijk enorm kwalijk neemt als je het dan een keertje niet doet.

Ik denk dat deze stem nut heeft want als hij me er niet aan zou helpen herinneren om te mediteren, zou het nooit gebeuren. Maar als ik door zijn oordelende uitspraken in de put zou gaan zitten, geef ik me over aan het lijden en helpt dat me niet vooruit. Tijdens een meditatie vind ik in de stilte wie ik in wezen ben. Dan identificeer ik me niet langer met mijn gedachten maar kan ik die vanaf een zekere afstand met compassie verwelkomen.

Wie ik echt ben weet ik nog steeds niet, anders dan dat ik een man ben, een blanke huidskleur heb en dat ik mezelf bepaalde rollen toe bedeeld heb. Makkelijker vind ik het beantwoorden van de vraag wie ik als mens graag zou willen zijn: Iemand die ‘’de weg’’ van het groeiproces in innerlijke vrede en zelfliefde kan gaan en tijdens het bewandelen ervan, het inzicht met zich meedraagt, dat de (conflict) situaties die onderweg ontstaan, jou de gelegenheid bieden om te leren.  

Ik heb een van mijn grootste lessen kunnen halen uit het contrast tussen mijn ouders:
Mijn moeder nam geen blad voor haar mond en dat kon soms best kwetsend zijn. Mijn vader daarentegen, was zo gesloten als een oester. Ik leerde hoe belangrijk het is om je gedachten te filteren maar ook dat we moeten blijven spreken omdat een ander anders niet weet wat er binnenin ons leeft.

In Bordeaux waar ik een tijdje gewoond heb, leerde ik veel omdat ik voortdurend met nieuwe mensen en situaties werd geconfronteerd. Daar daagde ik mezelf uit zowel mededogen te tonen richting een bedelaar als iemand die vijandig gedrag vertoonde.

Ik geloof dat wij in essentie allemaal liefdevolle wezens zijn en dat het onze gedachten zijn die onrust zaaien en problemen creëren. Door ons te realiseren dat we allen bedeeld zijn met zo’n gek brein ontstaat de mogelijkheid om door een menslievend gebaar, zoals een glimlach of het geven van een complimentje, elkaars gedachtengoed te helpen genezen.

 

Posted in <a href="https://laurapool.info/category/uncategorized/" rel="category tag">Uncategorized</a>