Christa (1979)

‘’Daar waar geen begin is of een eind val ik samen met de tijd’’

Mijn ouders zijn altijd een veilige haven voor mij geweest en toen ik deze veilige plek verliet, vond ik die geborgenheid in liefdesrelaties. Pas toen ik alleen op reis ging, leerde ik op eigen benen te staan. Ik maakte me los van de identiteit die ik opgebouwd had en van de verwachtingen waarvan ik dacht dat de wereld die van me had. In het buitenland ontdekte ik één nieuwe wereld, een die meer weg had van een speeltuin dan het kaderlandschap dat ik kende van mijn leventje in Nederland.

Ik was levenslustig; als een kind verwonderde ik me over alle nieuwe plekken, geuren en smaken. En ik ervaarde hoe ik sneller dan ooit van mijn dromen de werkelijkheid kon maken. Ik hoefde maar te visualiseren dat ik een lift kreeg en er was een auto die stopte en op de dagen dat ik niet wist waar ik ging slapen die nacht kwamen er opeens mensen met huizen op mijn pad waar ik dan opeens drie maanden verbleef. Ik genoot van het avontuur en van de spontane ontmoetingen met mensen met wie ik instant een soort zielsherkenning had. Samen leken we de taal van het leven te spreken en het eeuwige moment te kunnen delen. 

Toch waren het de momenten waarop ik geheel op mijzelf was, dat mijn ontwikkeling het grootst was. Zo maakte ik in Thailand kennis met yoga en meditatie en heb ik daar tijdens een stilte retraite mijn leven als een kast gevisualiseerd en deze denkbeeldig opnieuw ingericht. Tijdens een detox in Panama leerde ik om in mijn lijf aanwezig te zijn en goed te zorgen voor mijn ‘’levensvoertuig’’. En in Colombia nam ik deel aan een Ayuashka ceremonie waar ik mijzelf los van mijn lichaam en geest ervaarde: Ik kwam thuis in de kern van wie ik ten diepste ben.

Ik leefde in een soort oneindigheid, een groot contrast met het leven dat ik gewend was in Nederland. Daar hadden kaders nog altijd de overhand. Naar mijn beleving een manier om het lange vloeibare moment dat het leven is, op te delen in hokjes met een begin-en een eindtijd om zo controle uit te kunnen oefenen op onze levenstermijn. Ik ervaarde daarbinnen weinig ruimte voor spontaniteit. Op reis voelde ik wanneer het moment daar was om verder te gaan. Er was begin noch eind wat maakte dat ik altijd samenviel met de tijd. En doordat ik zo in contact stond met wat ik deed, ging ik automatisch met de levensflow mee.

In totaal heb ik zo’n tien jaar lang gereisd. Voordat ik wegging leefde ik ook in de illusie van tijd. Zo heb ik altijd het idee gehad dat als ik later groot was en een huis, man en kinderen had, mijn leven dan af was: Dat ik vanaf dat moment lekker achterover kon leunen. Nu weet ik: Het leven is nooit af. De enige soort leuning die de tijd mij heeft gebracht, is dat ik nu steviger in mijn eigen basis sta en mijn eigen wereldbeeld heb weten te creëren. Dit maakt het makkelijker om ook in Nederland te vertrouwen op de natuurlijke tijdsloop. Het blijft een uitdaging hier dagelijks naar te leven maar door me te omgeven met de mensen die mijn taal spreken en me continu weer over te geven aan de spontaniteit en onbevangenheid, heb ik tegenwoordig het gevoel dat ik op reis ben in mijn eigen leven! 

 

 

Posted in <a href="https://laurapool.info/category/uncategorized/" rel="category tag">Uncategorized</a>