Mirte (1987)

‘’Wees jij maar jij’’

Ik geloof dat we als ziel de keuze maken om hier op aarde een bepaalde ontwikkeling door te maken. En dat we voor aankomst afspraken met andere zielen maken, we die dan in menselijke vorm tegen komen zodat zij bepaalde dingen in ons aan kunnen raken en
zo de donkere lagen van onze ziel lichter kunnen maken.

Zo voel ik dat ook heel sterk met mijn ex, die er bewust voor koos zich zijn eigen leven te ontnemen, mij via deze weg met de nacht van mijn ziel confronteerde, waarin ik oog in oog kwam te staan met mijn demonen welke mij deden doen geloven dat ik degene was die hem het laatste zetje gegeven had. Binnen onze relatie had hij al wel vaker op het randje van een emotionele afgrond gestaan en ik heb lang mijn best gedaan hem ervan te weerhouden te vallen. Ik had op een gegeven moment alleen de kracht niet meer om hem vast te blijven houden. Dus verbrak ik de relatie, deed zo een stapje op zij. Wetende dat er niets of niemand was om hem op te vangen. Maar ik maakte de keuze om dat vangnet niet meer te zijn. Toch bleef ik me verantwoordelijk voelen, wilde ik er nog veel te graag voor hem zijn. Echt afstand nam ik dan ook pas toen hij mij mishandeld had. Wat in dat moment een nachtmerrie was, bleek achteraf een onderdeel van ons zielsverwantschap.
Want als hij mijn grens niet overschreden had, zou ik er altijd voor hem zijn geweest.
Dit was zijn manier om zich vrij van mij te maken zodat hij de aardse zwaarte achter zich kon laten. Toch maakt het me tot op de dag van vandaag verdrietig, dat deze actie nodig was. Want ik had zijn keuze het leven op te geven gerespecteerd en niets liever gewild dan ook dit moment met hem te delen. Niet als partner, maar als ziel.

Uiteindelijk heb ik op ’t strand afscheid van hem genomen. Het jaar dat daarop volgde kende hoge golven van angst, verdriet, gemis en schuldgevoel. En ik weet dat ook zijn ziel zich lang schuldig heeft gevoeld, dat hij mij het donker in heeft gesleept. Ik kon hem alleen nog niet vergeven, mezelf nog niet vergeven. Pas toen ik na twee jaar op een regenachtige dag weer op diezelfde plek op het strand stond, kon ik voor het eerst voelen wat het mij had gebracht, hoeveel lichter ik in mijzelf geworden was. En ik voelde dat ik trots op hem was omdat dat hij voor zichzelf gekozen had. Op het moment dat ik dat voelde, ontstond er een cirkel blauwe lucht in het wolkendek alsof de grijze wolken met emoties werden verheven door vergeving. Sindsdien praat hij met me via de wolken, laat hij tekens achter op het strand in de vorm van hartjes en veren en voel ik hem bij me. We zijn, naar mijn zeggen, een beter team dan dat we in het aardse ooit geweest zijn.

Want hij lijkt vanaf boven mee te kijken, dingen te regelen, zodat ik mijn zielsmissie kan gaan leven. Zo schreef ik in één nacht een visie over voedselverspilling, die op magische wijze bij de juiste partijen op tafel belandde. Ik vroeg me af hoe ik deze visie uit moest gaan dragen waarop men zei: ‘’Wees jij maar gewoon jij’’. Ik voelde me gedragen en heb draagkracht omgezet in daadkracht. Vanuit daar is ‘’I-CHANGE’’ geboren; een beweging die in de eerste plaats bewustzijn wil brengen rondom voeding. Deze belangrijke levensbehoefte biedt een mooie ingang om mensen inzicht te geven in hoe krachtig de schakel van ons individu is binnen dit systeem. Ik wil ieder mens dan ook meegeven ‘’Wees jij maar gewoon jij.’’ Want als jij jij bent, komt er een ongekende zielskracht vrij. En deze kracht hebben we hard nodig om samen de nog lange weg van bewustwording af te leggen, in de richting van wereldvrede.

Posted in <a href="https://laurapool.info/category/uncategorized/" rel="category tag">Uncategorized</a>