David

‘’Ik geef mijn ‘’zelf’’ elke keer meer bloot en word geaccepteerd en geliefd om wie ik ben’’

Als kind stelde ik mijzelf de vraag of er misschien robots waren die de gevoelswereld van mijn ouders in beslag hadden genomen. Ze leken niet verbonden met de levenskracht die ik bezat en ik vroeg me af in hoeverre ik daarvoor verantwoordelijk was.

Toen ik vijf jaar was, kwam mijn vader met tranen in zijn ogen naar mij toe. Hij was verdrietig omdat ik niet met andere kinderen speelde maar graag op mij zelf was. Ik dacht dat ik verantwoordelijk was voor zijn emoties en voelde me schuldig. Wanneer hij tegen mij loog of zijn beloftes aan mij niet na kwam, was ik er dan ook van overtuigd dat ik dit verdiend had, omdat ik anders was. Er ontstonden bij mij gevoelens van schaamte rondom mijn eigen gedrag.

Toen ik elf was bleek ik niet om te kunnen gaan met gevoelens van intimiteit. Als ik een mooi meisje zag of seksuele gedachten had, kreeg een brok in mijn keel en werd misselijk. Lichaamsedelen zwollen op en ik voelde me koortsig. Een relatie met een vrouw kon ik dan ook maar tot op zekere hoogte ervaren. Dit zorgde voor nog meer gevoelens van schaamte, waardoor ik me distantieerde van mijn gevoelswereld. Ik wilde zo graag geliefd worden en zelf liefhebben maar durfde de defecte perceptie van wie ik was, niet aan anderen te laten zien uit angst voor afwijzing en de vrees te worden verlaten.

Ik raakte steeds meer van mijn beginnersgeest verwijderd en had het idee dat de robots ook mijn gevoelswereld hadden weggekaapt. Ik was vastbesloten mijn ziekte te helen en de enige manier waarop dat kon, was naar binnen te keren. In mijzelf kwam ik mijn schaduwkanten tegen en dat heb ik geweten want een periode lang leek ik te zijn bezeten door gevoelens van angst. Maar door hier niet van weg te rennen en in plaats daarvan de dingen waar ik mee geconfronteerd werd, te doorleven kon ik al een deel van mijn gebreken repareren. Mijn angstgevoelens verdwenen en sloegen om naar immense gevoelens van liefde en dankbaarheid voor het leven.

Ik vond kracht in dit contrast en kreeg de moed mijn emoties ook met anderen te delen. Ik vond een groep waarbinnen ik ‘’mijn zelf’’ bloot kon geven. Als reactie op mijn openheid, werd me alleen maar heel veel liefde gegeven. En tijdens een retraite met alleen maar vrouwen, heb ik mijn aandoening rondom intimiteit gedeeld. Ook hier ondervond ik het, geliefd en geaccepteerd te worden. Moeilijker vond ik het mijn eigen moeder te vertellen dat ik leed aan deze medisch nog steeds onbekende ziekte. De schaamte richting haar hiervoor was groter. Want over seksualiteit en emoties werd er binnen ons gezin niet gesproken. Ik was tweeëndertig toen ik het uiteindelijk naar haar uitsprak. Ik huilde in haar schoot terwijl zij me zei dat ze van me hield om wie ik was.

Inmiddels weet ik dat ik alleen voor mijn eigen gevoelens verantwoordelijk ben en dat ik op elk moment mijn ‘’naakte zelf’’ mag zijn. Ik weet dat ik nooit écht alleen zal zijn omdat ik altijd in verbinding zal staan met mijn bron: de levenskracht die door geen enkele robot bij mij kan worden weggehaald en me zelfs niet door de dood kan worden ontnomen.

 

Posted in <a href="https://laurapool.info/category/uncategorized/" rel="category tag">Uncategorized</a>