‘’ Ik vind een beetje egoïsme politiek verantwoord ’’

Ik woonde aan het strand, had een relatie en was werkzaam in de politiek.
Volgens de reguliere menselijke gedachten leidde ik een gelukkig leven waarin ik, naar het leek, ‘’alles’’ had. Om niet ontevreden over te willen komen, negeerde ik dan ook de depressieve gevoelens die ik had omdat deze niet pasten in het ‘’perfecte plaatje’’ dat mijn leven leek.

Toen ik tijdens een werkafspraak een interview afnam en degene met wie ik sprak opeens de vragensteller in plaats van de bevraagde werd, begon ik na te denken over de rolverdeling en de rol die ik had in mijn eigen leven. Al snel kwam ik tot de conclusie dat ik vrijwel altijd ‘’de pleaser’’ was. Zo droeg ik geen lange jurken omdat men zei dat ik daar niet de lengte voor had en dat terwijl ik de jurk mooi vond en hij allerlekkerst zat. Ik dacht dat ik door mijzelf aan de kant te zetten, mijn relaties kon redden.

Ook binnen mijn relatie deed ik er alles aan mijn vriend te pleasen. Tot op de dag dat ik hem vroeg of hij echt hield van degene die ik ten diepste was en hij antwoordde dat hij mij binnen de relatie vooral als ‘’handig’’ zag.  Op dat moment spatte de illusie van mijn ‘’perfecte plaatje’’ volledig uiteen.

Tegelijkertijd ontstond er ruimte voor de gevoelens die ik altijd verdrongen had. Ik werd een zwart gat ingezogen waarbinnen ik vast werd gehouden door mijn demonen, welke mijn emoties en depressieve gedachten vertegenwoordigden. Ik vocht ertegen, gesterkt door de ervaring dat ik in mijn leven meerdere depressies heb doorgemaakt, die ik altijd weer te boven kwam.  

Toch was het deze keer anders. Alle verwachtingen van buitenaf waren weggevallen en ik wist ook niet meer wat ik van mijzelf moest verwachten; Daar waar ik eerder nog emoties en gedachten had, voelde ik nu niets meer en was ik mentaal helemaal leeg.

Ik had het gevoel dat er niets meer was om me aan vast te houden en was mijn demonen gaan geloven die zeiden dat stoppen met ademen het enige was wat me nog te doen stond. Ik dacht dat er geen morgen meer zou komen en werd opgenomen.

Inmiddels heb ik geleerd mijn gevoelens niet langer te bevechten maar deze te zien als een natuurlijk onderdeel van mijzelf. En evenals mijn gevoelige huid op bepaalde momenten wat meer zorg nodig heeft, weet ik dat wanneer het najaar nadert, ik ook meer aandacht moet besteden aan mijn geestelijke gezondheid. Zo vallen de stukjes langzaam op zijn plaats. De ene dag is nog steeds de andere niet maar op minder goede dagen helpt het mij dat ik nu de juiste mensen om mij heen heb met wie ik closer ben dan ooit. Ik ben hen dankbaar dat zij mij helpen te groeien als mens en mij de ruimte geven zo nu en dan enigszins egoïstisch te mogen zijn.

Toen ik laatst een telefoongesprek beëindigde met ‘’tot morgen’’, verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Dankbaar voor het gegeven dat er weer een morgen zou komen. Ik leef tegenwoordig dan ook met de dag en het stelt me gerust dat niet altijd alles perfect hoeft te zijn. En dat ook ik morgen, overmorgen of over een jaar weer heel iemand anders mag zijn.